Taalassimilatie is discriminatie

De massale discriminatie op de private huurmarkt is gekend. Niet zelden blijkt een huis plots verhuurd te zijn wanneer de kandidaat huurder van ‘vreemde’ origine blijkt te zijn. Alledaags racisme heet dat. Maar met alle goede bedoelingen heeft de Vlaamse overheid besloten om daar nog een schepje bovenop te doen.

Racisme heeft vandaag de dag een ultieme uitvlucht in Vlaanderen: niet-Europeanen zijn dan niet meer genetisch inferieur, maar wel talig inferieur. De taalachterstandsargumenten worden op alle gebieden van de Vlaamse maatschappij gebruikt om de allochtone bevolking uit te sluiten. Voor de werkgevers is dit een ‘legitieme’ reden om allochtonen te weigeren, voor de scholen de enige wettelijke grond om een leerling door te verwijzen naar een andere school. En sinds kort is Vlaams Minister Marino Keulen erin geslaagd om de sociale huurders te verplichten om het Nederlands te leren. Geen Nederlands, geen huis. In één pennenstreek werd een grondwettelijk recht met de voeten getreden. Artikel 23 van onze grondwet stelt immers eenduidig dat ieder het recht heeft op een menswaardig leven en behoorlijk huisvesting. Zo wordt het opnieuw duidelijk dat de gekleurde medemens in feite geen volledige ‘burger’ kan zijn voor de liberalen.

Zelfs zware kritiek van de VN helpt niet om de taalparanoia in Vlaanderen te verhelpen. Integendeel, Marino Keulen beweert dat de VN zwaar in de fout gaat: ‘Wij zijn een voorbeeld in Vlaanderen op vlak van onderwijs en huisvesting’, klinkt het. Maar ondertussen weet iedereen – behalve Keulen zelf dan – dat wij in Vlaanderen de ultieme wereldtop zijn wat betreft de sociale ongelijkheid tussen allochtonen en autochtonen in het onderwijs.  VN heeft reden genoeg om bezorgd te zijn voor het lot van de etnische minderheden in Vlaanderen.

Taalkennis staat in Vlaanderen gelijk aan de kennis van het Nederlands. Wanneer Keulen of Vandenbroucke spreken over taalachterstand van allochtonen, vergeten ze in eerste instantie dat de gekleurde medemens wel degelijk een taal spreekt. Probleem is echter dat hun taalkennis niet als een meerwaarde wordt beschouwd. Integendeel, allochtonen worden steeds verder geconfronteerd met een politiek van taalassimilatie. En waar de VN ons in eerste instantie bewust van wilt maken is dat assimilatie ook een vorm is van discriminatie. We leven in een geglobaliseerd tijdperk en ook Vlaanderen zal moeten leren leven met religieuze, culturele, ja talige verschillen. Wil men mee zijn met de tijd, dan is het eenzijdig opleggen van de eigen taal geen optie meer.


Orhan Agirdag

nb: meningen hierover en onderbouwde kritiek is welkom