Siyasette halk adına konuşmak kuraldır. “Kendisi için bir şey isteyen namerttir!” Herkes halk için bir şeyler ister.

Halkın özgürlüğü, halkın bağımsızlığı, halkın refahı, halkın güvenliği...

İyi ama halk gerçekten bunları istiyor mu?

Mesela ülkenin çıkarlarını en iyi kimin koruduğu gibi hayati bir konuyla ilgileniyor mu?

Bence hayır, bu konu halkın ilgi alanına girmiyor.

Halk özgürlük istiyor mu. Telebi bu mu?

Hiç sanmıyorum, halkın özgürlükle falan da uğraştığı yok.

Özgürlük ona soyut bir kavram gibi geliyor.

Peki halk, ülkenin dışarıdaki itibarıyla ilgileniyor mu?

Hayır, hiç ilgilenmiyor. Bunların hepsi laf-ı güzaf.

Demokratikleşme halkın umurunda mı?

Bence hiç umurunda değil. Ülke nasıl idare edilirse edilsin, ona ne!

Ya reformlar?

Reformlar da halka çok uzak konulardan birisi.

AB ne diyormuş, reformlar yapılmış mı yapılmamış mı halkı ilgilendirmiyor ki!

301. madde, eğitim reformu, adalet reformu vs. ha olmuş ha olmamış.

Basın özgürlüğü de aynı biçimde algılanıyor.

Basının özgür olması olmaması kimin umurunda.

***


Peki halk ne istiyor?

Cevap gayet basit:

Halk avanta istiyor!

Kömür istiyor, burs istiyor, gıda yardımı istiyor, iftar çadırı istiyor, iş istiyor.

Ağababaları ihale istiyor, rüşvet istiyor.

Ve avantadan başka bir konularla da pek ilgilenmiyor.

***


Şimdi bazı okurlarımın “Peki biz halk değil miyiz? Bizim ideallerimiz var. Avanta peşinde değiliz” dediklerini duyar gibi oluyorum.

Elbette öyle.

Siz saygıdeğer okurlarımın başka hayalleri, başka talepleri olduğunu daha iyi bir ülke ve daha iyi bir yönetim talep ettiklerini biliyorum.

Çünkü bizlerin dünyasında tam demokrasi, özgürlük, adalet gibi kavramlar var.

Ama ne yazık ki azınlıktayız.

Ben halk dediğim zaman oylarıyla düzeni belirleyen, yerel yönetimleri ve hükümetleri oluşturan çoğunluktan söz ediyorum.

Onlar da sadece ve sadece avanta peşinde.

Ne yazık ki böyle!

Zülfü Livaneli