Herzaman bir arayis icindeyiz. Ve bu arayis herkes icin farklidir. Bazilarimiz kendisini arar, bazilarimiz manevi destek, bazilarimiz maddi güc, bazilarimiz yeni bir hayat tarzi…Bu arayislar hicbir zaman sona ermez.

Ben cocukken farkli yöntemler ariyordum cikolota alabilmek icin. Biraz büyünce sevdiklerimin sorunlarina cözüm aradim…Sonrasinda biryerlerde kaybettigim kendimi aradim ! Bunlada bitmeyip kendime farkli seyler aradim. Belirli bir zaman sonra ne aradigimi bile unuttum…Cünkü farkina vardimki aradiklarimiz bulamadiklarimizdir asil !

Etrafima dikkatle bakinca cok bosluklar gördüm…Sokaktaki yasli dedenin yüz ifadesi mesala…Onca sene sonra sanki o da hala ariyor. Ariyor ama bulamiyor. Acaba farkindami diye düsünüyorum. Farkindami aramakla meskulken kacirdigi onca güzel seyin ? Ve yasli dede elindeki bastonu ile yoluna devam ediyor… Onu birdaha hic görmicem ama yüz ifadesi beynime kazili ! Onu tanimasamda yüz ifadesi yakin dostum olmusdur.

Sonrasinda kücük bir kiz cocugu. Onun bakisida bos. O daha hicbir sey bilmiyor. Gözlerimin icine bakiyor ve ben dona kaliyorum. Beni en kirilgan halimle vuruyor. Bos bir bakis ama o kadar güclü ki. Bana acaba kaybettiklerimimi anlatiyor? Neden bu kadar derinime inebiliyor?

Neyse arayis demistik…Bulamama demistik…Evet evet! Hayatimizda büyük bir yer alan bu “arayis“.  Bir kaybin arayisi, bir sorunun cevabini aramak…

Ama öyle bir zamanda yasiyoruz ki, artik aramak faydasiz kaliyor. Aradiklarimiz bulamadiklarimizdan kaynaklaniyor, ve bulamadiklarimiz bizi sahip olmadigimiz bir kisilige itiyor. Bu dönemde biz elimizdekileride kaybedip bunun farkina bile varmiyoruz. Hala gözkapaklarimiz kapali, sasirmis bir yüz ifadesi ve soguk düsünceler icinde yasiyoruz.

Bir dönem aramaktan vazgectigimizi saniyoruz. Herseyi bosverip hayata sadece düsünmeden devam etmek. Kararimiz icinde asil yine bir arayis icindeyiz. Bu sefer aradigimiz bildiklerimizdir. Düsünmeden bilincli hareket etmek! Budur aradigimiz. Ama herzaman ki gibi, bu arayista bostur…cikmaz sokaga varir!

Ilerlemeye devam ettigimizde sürekli ayni sartlarla karsilasiriz. Ayni akis, ayni tarz ve ayni dertler. Sadece üzerlerinde farkli bir kiyafet. Bazen renkli, bazen renksiz! Ama farkli bir algilayis.

Asil hayat üzerine yaptigimiz arayis sadece hayat felsefesi kurmak icindir. Kendimizi avutmak isteriz. Sirf felsefe kurmak icin dert arariz. Asil kurulacak tek felsefe dünyada olan biten olaylardir.

Hergün binlerce bebekler öldürülüyor, binlerce kadin tecavüze ugruyor, binlerce genc eroin bagimlisi oluyor, binlerce vatandas ac kaliyor, binlerce sokakta yasayanlar soguktan donup ölüyor…Hergün binlerce insan sürünüyor…

Siz hala o aradiginiz kolyeyi bulamadinizmi? Yoksa hala kendinizimi ariyorsunuz yolunuzun yalnizliktan gectigini düsünerek? Yada daha fazla para verecek ismi ariyorsunuz? Yoksa hayatinizin askinimi ariyorsunuz?

Bulamayacaklarimizdan vazgecmek gerek! Asil aramamiz gereken insanligimizdir! Belliki biryerlerde kaybetmisiz onu!


Nesrin Dinc

güzel olmus; ellerine saglik hemsocum