Yine içimizdeki çocuk başkalarıyla kaynaşmak, sosyalleşmek istiyor; çünkü temelde bir annenin onu sarması gibi, etraftakiler tarafından merhametle kucaklanmak istiyor. Bu da olgunlaşamayışın bir göstergesi olsa gerek: Sosyalleşme arzusu. İnsanın "estne aliquid tibi te ipso pretiosus?" sorusunu göz ardı edip, external bir "huzurun", "yakınlığın" peşinde koşması ne acınası bir durum! Melody Beattie, "Codependent No More: How to Stop Controlling Others and Start Caring for Yourself" adlı "kişisel gelişim"e dair yazmış olduğu eserinde (p.98, Hazelden, 1992) içimizdeki çocuğun, sevilmediğine inanacağını; hiçbir zaman aradığı huzuru bulamayacağına inanacağını; bu yüzden de kolay yaralanabilir bir nitelikte olduğundan umutsuzluğa kapılacağını söylüyor. İnsanlar bizi hem duygusal hem de fiziksel olarak terk etmiştir; insanlar bizi geri çevirmiştir; insanlar bizi aldatmıştır. Oysa ki zaten insanlar hiçbir şekilde bizim için var olmamışlardı ki, bunu nereden çıkardık? Bizim gereksinimlerimizi, arzularımızı karşılamak, bizi doyurmak için var olmamışlardı ki. Herkes gibi hatta tanrı bile bizi terk edebilir. İçimizdeki çocuğun geliştirilmemiş, güçlendirilmemiş ezikliği, olgun olması gereken zihinlerde baskın çıkıyorsa o halde örneğin terk edilmişliğe biçilen "obnixum obnoxium" yani "sabit kötü"lük durumu kendiliğinden kaynaklanmıyor; bu, insanın kendisini ilgilendiren, kendisinden çıkan bir "az gelişmişlik" (tıpkı gökbilim alanında uzmanlaşmış bizler için, Mısır'da Güneş'in devinimine biçilen anlamdaki "az gelişmişlik" örneği gibi) hastalığıdır; external bir durum söz konusu değildir. Temelde etik, insandan insana yönelen değerleri içerdiğine göre o halde insanın birey olarak güçsüzlüğü, external değil internal bir problemdir; bu açıdan bakıldığında da içimizdeki çocuğun acımasızca öldürülmesiyle üstesinden gelinmeyecek yalnızlık yoktur.
...
(kaynak: jimi the kewl @ blogspot)