Als ik even terugblik naar het verleden zie ik dat ik een enorme weg heb afgelegd. En dat allemaal terwijl ik vast op één plaats stond…Ik ben aan mijn XIOS boek 3 jaar geleden begonnen. Letter per letter heb ik leren schrijven…En nu ben ik aan mijn laatste hoofdstuk gekomen. Hoe ik erin ben geslaagd om 3 jaar uit te schrijven weet ik nog altijd niet.
Alles begon met een keuze. Een keuze die mijn toekomst zou bepalen. Doch wist ik niet wat de “toekomst” inhield. Eerlijk gezegd weet ik het nu nog altijd niet. De spanning van vandaag is meestal overheersend. En zo heb ik mijn dagen op XIOS overleefd…
En een beeld van mezelf dat nooit zal verdwijnen. Zo stuntelig als het maar kon…Ook wat hopend op een nieuw begin gecombineerd met nieuwe dromen. Groot waren ze echter niet. Terwijl in het middelbaar onderwijs ons werd voorgelogen dat de wereld ineens groter zou worden éénmaal we de vertrouwde gebouwen en vertrouwde vriendenkring van het middelbaar zouden verlaten. Maar enkel de leugens werden groter toen ik het kleine gebouw van de HL zag. Toch stapte ik vol moed het gebouw binnen en met verwarde gevoelens had ik me ingeschreven om een boek van 3 jaar over communicatiemanagement te schrijven.
Die verwarring wisten ze op school vast te leggen op foto…En die foto wordt nu mijn boekomslag aangezien mijn verwarring nog altijd niet verdwenen is…
Alhoewel mijn woorden toch de negatieve kant uitgaan zit mijn boek vol positieve gevoelens.
Mijn eerste schooldag bijvoorbeeld. Ook al verliep alles hectisch, weet ik nog heel goed dat ik bij mezelf dacht: “Ik ben klaar om die grote stap te zetten”. Het overweldigend gevoel om met verschillende mensen met een verschillend achtergrond in een klaslokaal samen te zitten, de lectoren die ons als volwassenen beschouwden en de verantwoordelijkheid die je al van dag 1 werd voorgeschoteld…Natuurlijk niet te vergeten de opwinding van de vakken die we kregen. Vakken zoals wiskunde, aardrijkskunde, biologie werden vervangen door cultuur, media, communicatie…! Op dat moment kwam ik tot de conclusie dat ik nog niks wist, en nog zoveel moest leren. Dus heb ik door de jaren heen mijn hersenen gebroken aan communicatietermen en communicatiegerichte vakken. Echter was deze weg niet effen.
Tijdens de examenperiodes werd mijn zin en kennis enorm getest…Het besef dat dit “mijn” richting was bleef wel mijn drijfveer. Een richting die me constant bleef uitdagen om tot het ultieme te gaan en mezelf te gaan zoeken…
2de jaar stond in het daglicht van Bokrijk, Parijs en Eindhoven. Iedereen zal wel zijn of haar herinneringen aan deze tijden hebben overgehouden. Ook ik heb mijn herinneringen die eeuwig zullen gegraveerd zijn in mijn hartje. Om ze hier op te sommen is eigenlijk onnuttig aangezien momenten het best beleefd kunnen worden samen met de bijhorende gevoelens. Woorden schieten meestal tekort om zulke geweldige momenten aan te halen…
Hetzelfde geldt ook voor mijn London memoires. Wat ik hierover wel kwijt wil is: “Mind the gap please, mind the gap!” 
En zo zijn we dan aan het eind gekomen. Ik ben klaar om mijn laatste hoofdstuk uit te schrijven zodra mijn stage achter de rug is.  Of ik nu klaar ben voor het professioneel leven? Dat blijft momenteel nog een vraagteken. Maar ik weet dat het bij mij dragen van mijn XIOS boek mij altijd een meerwaarde zal geven. En met behulp van die meerwaarde ben ik wel klaar om aan een nieuw boek te beginnen…

Adios XIOS, Bienvenue Life!

Nesrin Dinc