Sevginin bittigi yerden saygi zaten ölmü§tür…

Bazen §a§kinlikla bakariz hayatin insanligi yönlerdirdigi yolculuga.
Belki orada olan degi§iklikleri kabullenemeyecek gönlümüz, belkide ali§mak zorunda kalacagiz ilgimizi çekmeyen hayat kaynagina. Ama bildigim tek §ey ise: öyle yada böyle ayak uydurmak zorundayiz ya§adigimiz çaga, asira.
Etrafimizda olup biteni takip etmek istercesine, dönen çelenge atlariz, benide savur deli rüzgar deyip bekleriz.

Kayiplarin ardindan aglariz, onu buluncaya kadar arariz degilmi? Peki yanimizda oldugu halde yinede kayip oldugunu hissettigimiz vakalari nasil adlandirmak gerek?
I§igini esirgemesin dediklerimizden birisi Rabbim digeri ise sevgi olsun.
Birini digerinden ayirt etmeme §artiyla, ba§liyalim ufak bir yolculuga ne dersiniz?

Rabbine saygisi olan zaten istessede saygisizlik ve sevgisizlik getiremez beraberinde.
Bu teoretik olarak böyle olabilir, gerçek ya§amda hikayenin ba§ida sonuda bamba§ka.
Gözlerimin baktigi, kullagimin duydugu, beynimin algiladigi yerler beni §a§kinlikta birakmakta birebir. Üzücü durumlar sarmi§ dört bir yanimizi, görmemezlikten gelelim diyerek yolculuga devam etmek istiyoruz, ama bu konuda ne kadar ba§ari kazanmi§ oluyoruz orasini bilemiyorum.
En günahsiz ufak varliklardan ba§liyalim ne dersiniz?
Anne karninda bile gelecegi anlina kazinmi§ olarak dünyaya merhaba diyen bebeklerden ba§liyalim. Tertemiz gelip nasil oluyorda bazen ardinda pislik birakip bu dünyayi terk ediyorlar?

Çocuklarin huyudur: her gördügü davrani§i kopyalayip, kendi karakterlerini olu§turmak.
Bunu bilinçli olarak yapmiyorlar tabiki. Ah i§te, belkide bilseler yapmazlar…
O hamurun yogurulmami§ hali yokmu, nasil oluyorda o yogurulmami§ hamur ileride yanmi§, kül olmu§ ekmek olarak firindan çikiyor?
Sorumlulari kimler ve bizleri ne zaman buluyorlar?
Ba§ta anne ve baba demek zorundayiz. Onlar yumurta kirmasini bilmedikleri halde hangi cürretle hamur yogurmaya kalki§irlar anlamam. Teker teker, hazim etirerek ögrenmek varken tepe taklak oldu bittiye getirmekte mühendis olmu§lar.

Eskiden misafirlige gidildigi zaman bizler babamizin kucagindan bir adim ileri bile atamazdik, bir baki§tan bile ürküp susardik. §imdi nerde o günler demekten alamiyorum kendimi. §imdiki çocuklarda terbiye ve tertip bulmak zor. Onlari birakin, anne ve babalarda egitimin önemi hafizalarda bilinçli bir yer edinmemi§. Böyle oldugu sürece biz daha çok aglamamiz gereken konulara güleriz.
Madem bazi §eyleri bilmiyorsun, neden sorup ögrenmiyorsun? Unutma ki herzaman senden daha akilli bir insan vardir bu dünyada. Komik olani ise; o senden akilli olan insan ilerde senin 7-8 ya§indaki öz ve öz evladin olmasin? Bak o zaman ben bile sizlerin adina yerin dibinden kendime güzel bir mekan ararim ve aglanacak halinizi kahkahayla animsarim.
En büyük sorun aileden gelen bir kivilcimla okul hayatinda alevlenmeye ba§liyan bir problem yumagi haline gelir.
Gizlediginiz aile sorunlari burada ise bir bir su üstüne çikar. Yani çocuktan al haberi diye bo§una dememi§ler. Siz sormadan onlar yalansiz dolansiz anlatir.
Temiz yürekleri vardi bir zamanlar ama bu a§amadan sonra onlar bile kirlilik göstergesinde yüksek bir oranla kar§ilanir.
Yazik… Gerçekten yazik.
Bizler Türk halki olarak zamanimizi harciyalim, bizlerin evlatlari bizim çektigimiz acilarin ucundan bile tatmasin derken… Herkes benim gibi, bizim gibi dü§ünmüyormu§… Bunu geçte olsa bende anladim.
Sen saygini göster, ilgini ver, yardimci ol diye ögrettiler bizlere ama kar§I taraf laftan anlamazsa… Bunlardan bana ne fayda?
Demi§tim ya, tertemiz bir bebek nasil olurda kirlenir?
Soruyorum: asil nasil olurda kirlenmez?

Insan bazi sebeplerden dolayi ya§ami boyunca degi§iklerden geçer. Kendini geli§irmek isterken, tamirattan geçer ve bozuk olan parçaciklarin yerini berlirledikten sonra aninda her parçayi yeniler… Yada bunu yaptigina kendini degil ruhunu kandirir.
Asil ondan sonra ba§lar ya cahil dedigimiz canlar. Onlar hatalari hep sende, hep ba§kasinda arar. Suçlu göstermek hani bizlerin yükünü biraz olsun hafifletir ya, i§te bu insanlarda SENI suçlu gösterdikleri zaman beyinlerindeki bir iki hücre di§inda fazla fonksiyon belirtileri sergilemezler. “Ha söyle, aklimi seveyim” der bir kenara aga gibi çekilirler.
Terbiye seviyesi baya bir dü§ük, kabiliyet meselesi desen… yok kadar az, ama cenne derseniz her renkten, her telden esinlenmi§ olarak çikar önümüze.
Cahil fakat bazi konularda kendilerini yinede geli§tirmesini ba§armi§lar.
Allah Allah, demek akil varda kullanmasinimi bilmiyorlar, yoksa beyin yokta sadece onun gölgesindemi oynuyorlar?
Ben çözemedim bu olayi, demekki bunlar baya bir akilli canavarlar.

Kortugum ise olan o cahil anna-baba’nin koynunda beslenen yavrucuklar.
Gözlerim dayanmiyor onlarin o küçük ya§ta ta§imak zorunda kaldiklari darbelere.
Ben bari onlari kanadimin altina alayim diye ugra§irken, birde bakmi§im asil ezilen can benim canim.
Söylemeye dilim varmiyor ama bu kadar “geriligin” içerisinden biz bari kendimizi kayip etmiyelim ve ba§ta kendimize sahip çikalim.
Onlarin psikolojik problemleriyle sava§irken, benligimizi §ehit vermiyelim…

Sen dersin: “En egitici mesleklerden biridir… Türkologi…?”
O der: “Yok yaw, oda noli? “

Anlayana…

Selametle
BeYaZ öLüM

	Merhaba, Ziyaretçi. Lütfen giriş yapın veya üye olun.	22 May, 2012, 11:01:25 Kullanıcı adınızı, parolanızı ve aktif kalma süresini giriniz