No country for old men wint 4 oscars! 


Beste film
No Country for Old Men

Regie
Joel en Ethan Coen No Country for Old Men

Acteur
Daniel Day-Lewis in There Will Be Blood

Acteur (bijrol)
Javier Bardem in No Country for Old Men

Actrice
Marion Cotillard in La môme

Actrice (bijrol)
Tilda Swinton in Michael Clayton

Animatiefilm
Ratatouille (Brad Bird)

Cinematografie
There Will Be Blood (camera Robert Elswit, regie Paul Thomas Anderson)

Scenario op basis van een bestaand werk
No Country for Old Men (Joel Coen & Ethan Coen)

Origineel scenario
Juno (scenario Diablo Cody, regie Jason Reitman)

Niet-Engelstalige film
Die Fälscher (Stefan Ruzowitzky)

Documentaire
Taxi to the dark side

Soundtrack
Atonement (muziek Dario Marianelli, regie Joe Wright)

Song
‘Falling slowly’ uit Once

Montage
The Bourne ultimatum

Geluid
The Bourne ultimatum

Geluidsmontage
The Bourne ultimatum

Kostuums
Elisabeth: The golden age

Art decoration
Sweeney Todd

Visuele effecten
The Golden compass

Make-up
La môme

Kortfilm
Le Mozart des Pickpockets (Philippe Pollet-Villard)

Korte animatiefilm
Peter & the wolf

Korte documentaire
Freeheld

'No country for old men' maakt favorietenrol waar op Oscars


No country for old men van de broers Joel en Ethan Coen is de grote winnaar van de 80ste Academy Awards. De film wist vier van zijn acht nominaties te verzilveren: beste film, regie, scenario en bijrol (Javier Bardem). Verder werd de Oscaroogst sterk versnipperd: de schaduwfavorieten (There will be blood, Atonement, Michael Clayton, Juno en Ratatouille) pikten allemaal tenminste één Oscar mee.
Beste acteurs zijn Daniel Day Lewis (There will be blood) en de Française Marion Cotillard (La môme), die vrijdagavond ook al een César gewonnen had. De Vlaming Guido Thys greep met Tanghi Argentini naast de Oscar voor beste korte film. Die ging naar het Franse Le Mozart des pickpockets.

De tachtigste Oscarceremonie had enkele schitterende films in de aanbieding, maar de show zelf zal de geschiedenis niet ingaan. Daarvoor ontbrak het aan grote emoties, incidenten, politieke toespraken of andere ‘historische momenten’.

Of het moest de verkiezing van Marion Cotillard tot beste actrice zijn. Een Oscar voor een hoofdrol in een andere taal dan het Engels, dat deden alleen Sofia Loren (La ciocciara, 1961) en Roberto Benigni (La vita è bella, 1998) haar voor.

De broers Joen en Ethan Coen maken al een kwart eeuw geweldige cinema vol — soms prettig, soms onprettig — gestoorde personages die tot over hun oren verzeild raken in de problemen. Vaak grappig en spannend tegelijk, zeggen hun films en passant vaak veel over de maatschappij.

Dat is niet anders met No country for old men, hun vrije verfilming van een roman van Cormac McCarthy over een stoïcijnse sheriff op het spoor van een seriemoordenaar. De Oscars voor beste film, regie, scenario en beste bijrol voor Javier Bardem waren voorspeld. Ook het camerawerk had kunnen winnen, maar de Oscar daarvoor ging naar co-favoriet There will be blood. Ook Daniel Day Lewis (beste hoofdrol) won zoals verwacht, zodat de film van Paul Thomas Anderson toch met een flinke troostprijs naar huis mag.

Dat geldt ook voor Juno (beste origineel scenario), Atonement (beste muziekscore) en Michael Clayton (bijrol-actrice Tilda Swinton). Die laatste bekroning is oververdiend, maar wel de grootste verrassing van de avond omdat Cate Blanchett de sterren in geprezen was voor haar Bob Dylan-imitatie in I’m not there. Blanchett greep ook naast beste hoofdrol (voor Elisabeth: the golden years), maar ze won al eerder een Oscar (voor The aviator).

Wat moet geluidsmixer Kevin O’Connell dan niet zeggen: voor de twintigste keer genomineerd dit jaar (voor Transformers), en wéér grijpt hij naast het beeldje.

Dat de Coens de winnaars van de avond waren, is een terechte en rechtvaardige bekroning voor fantastische cineasten, maar was geen goed nieuws voor de show. Joel en Ethan — het eerste broederpaar dat een Oscar wint — zijn berucht voor hun korte antwoorden in interviews en mediaschuwheid in het algemeen.

Dat was vannacht niet anders. Cool en koel, ogenschijnlijk niet eens een klein beetje geëmotioneerd verschenen ze drie keer op het podium, met steeds minder te zeggen.

Ook Tilda Swinton blijft een geval apart. De Schotse actrice, vooral bekend van kunstfilms van uitdagende cineasten als Derek Jarman en Bela Tarr, heeft ooit wel een paar commerciële uitstapjes gedaan (zo was ze de gemene koningin van Narnia) maar haalt toch een beetje haar neus op voor Hollywood.

Vannacht ontving ze de prijs persoonlijk en met enige gevoel voor humor, maar je hoorde de zaal geschokt naar adem happen toen ze zei dat ze deze Oscar wegschenkt aan haar Amerikaanse agent.

De Coens emotieloos, Swinton die het beeldje vrolijk weggeeft: de Academy moet wàt blij geweest zijn dat tenminste de Française Cotillard behoorlijk verrukt deed over haar prijs.

Het meest emotionele moment van de avond kwam van Diablo Cody, de voormalige paaldanseres en stripteaseuse die zeer terecht en warm toegejuicht de Oscar voor beste originele scenario won voor de tienerzwangerschapskomedie Juno. Toen ze haar dankwoordje afsloot, smoorde de laatste zin ‘dank u voor mijn familie, die me altijd heeft aanvaard precies zoals ik ben’ net niet in haar tranen.

Een beetje verrassend was dat er in deze 80ste Oscar-editie niet overdreven veel aandacht werd geschonken aan de overledenen. Het gebruikelijke in memoriam-filmpje, maar niets extra’s.

Niet voor de grote cineasten Michelangelo Antonioni en Ingmar Bergman — wat nog aan Hollywood-onwetendheid kan worden toegeschreven. Maar ook niet voor de jong gestorven ster Heath Ledger. Zelfs Daniel Day Lewis, die Ledger tot dusver bij alle prijsuitreikingen in zijn dankwoord had ingelast, vond kennelijk dat hij in herhaling dreigde te vallen.

Politiek kwam uiteraard wel aan bod, in de aanloop naar de presidentsverkiezingen. Presentator Jon Stewart maakte leuke grapjes en stak daarbij zijn voorkeur voor de Democraten niet onder stoelen of banken. Of John McCain erg kon lachen met zijn ‘Oscar is tachtig, en dus automatisch Republikeins kandidaat voor het Witte Huis’, valt te betwijfelen.

Serieus werd de politieke spanning alleen even toen de film Taxi to the dark side de Oscar voor beste documentaire won. Die film handelt over een taxichauffeur die onschuldig heeft vastgezeten in de gevangenissen van Abu Ghraib en Guantánamo, en die inmiddels gestorven is.

Regisseur Alex Gibney begon niet George Bush uit te schelden zoals Michael Moore enkele jaren geleden, maar beperkt zich tot: ‘laat ons hopen dat ons land kan veranderen, weg van the dark side — een knipoog naar Star Wars — en terug naar het licht’.

Steven De Foer


destandaard.be