Lost in Tokyo

<a href="http://video.google.com/googleplayer.swf?docId=5117992088444716186" target="_blank">http://video.google.com/googleplayer.swf?docId=5117992088444716186</a>

Vis levend fileren, jezelf verstikken met een plastic zak, sushi eten op een blote vrouw en traanvocht uitpersen om een prijs te winnen: Japanners zijn freaks, leert het nieuwe programma 'Lost in Tokyo'. En Vlamingen doen vrolijk mee. Goedkope schoktelevisie of 'Het leven zoals het is: Japan'?


In Lost in Tokyo worden twaalf Vlamingen in de Japanse hoofdstad Tokio gedropt. Als ze de hoofdprijs van 25.000euro willen winnen, moeten ze zichzelf bewijzen in een reeks bizarre opdrachten. Gisteravond werden vissen levend gefileerd en geserveerd, volgende week hangen er al strijkijzers aan geslachtsdelen te bengelen. Op internetfora reageren kijkers gechocqueerd.

'Sushi op een vrouwenlichaam geserveerd?' Nooit van gehoord, zegt professor Willy Vande Walle. Hij is japanoloog aan de KU Leuven. Hij vermoedt dat de gemiddelde Japanner zijn vis gewoon op een bord eet. 'Ik hoorde ook zeggen dat bondage, het vastbinden en -snoeren van vrouwen, typisch Japans is. Ik betwijfel dat sterk: bondage vind je over de hele wereld.'

Japan is volgens Vande Walle een conservatief land. 'De mensen zijn er ingehouden. Ze flappen er nooit iets uit zoals wij dat doen, ze blijven altijd op de vlakte. Alles is gecontroleerd en gereglementeerd. Dat geeft natuurlijk stress. Maar zeggen dat ze daarom op naakte vrouwen eten, dat is een brug te ver. Het zijn geen grote dierenvrienden, maar in het Westen slachten we ook massaal.'

In Tokio kun je honderd afleveringen van Jambers opnemen, zegt politicus Jean-Marie Dedecker. Hij bezocht Japan negentien keer als judocoach en leerde het land heel goed kennen. 'Ik vond het land behoorlijk kinky, hoor. Probleem is dat ze thuis amper plaats hebben voor seks. Dus doen ze dat in afwerkhuisjes en capsulehotels. Een van onze atleten heeft zich zo laten beetnemen. Hij dook in bed met een meisje in een kamer vol spiegels. Achteraf bleek dat een aantal oude gluurders die vrijpartij vanachter de spiegels hadden bekeken. Daar lachen we nog altijd om.'

'Dat van die levend gefileerde vis is voor mij geen nieuws. Ik heb in een restaurant gezeten waar jij de vis in een soort zwembad moet aanduiden en waar de vis binnen de vijf minuten op je bord ligt. Versheid is er heilig.'

Alles is in Japan georganiseerd, zegt Dedecker. 'Er heerst veel frustratie. Dat merk je aan de uitlaatkleppen.'

Tokio telt tien miljoen inwoners: uiteraard lopen er rare mensen rond. Dat zegt studente japanologie Annabelle Maes(22) uit Ingelmunster. Annabelle verbleef tussen september 2006 en augustus 2007 in Tokio. 'Ik heb van al die extreme toestanden weinig gezien. Ik verbleef dan ook op de universiteit en was bovendien een vrouw: twee redenen om een aparte groep te zijn. Groepsgeest is in Japan enorm belangrijk. Voor alles bestaat een groep. Zelfs de Yakuza maffia is er zo één.'

Waarom je in Tokio zoveel uitwassen vindt, weet Annabelle niet. 'Een rare subcultuur vind je in elke samenleving. Japan is een eiland en is altijd geviseerd geweest. Ik vermoed dat de rare kantjes in Lost in Tokyo gewoon worden uitvergroot. Het is wel zo dat schaamte voor een Japanner heel belangrijk is. Het is er een vorm van beleefdheid. Die schaamte vind je in die subculturen niet. Maar dat doen ze alleen omdat het in besloten kring is. De volgende dag op het werk praten ze er niet over.'

Presentatrice Ann Lemmens geeft toe dat Lost in Tokyo vooral de clichés uitvergroot, maar het valt haar op dat de Vlaamse deelnemers aan het programma in ruil voor 25.000 euro net zo wreed kunnen zijn als de geviseerde Japanners. 'Elke kandidaat kon die proef met die vis weigeren, maar iedereen heeft deelgenomen. Zo graag wilden ze die 25.000 euro blijkbaar.'


http://www.garagetv.be/video-galerij/jim/De_piepende_vis_uit_Lost_In_Tokyo.aspx?utm_source=GTVPlayer-&utm_medium=LopendFilmpjeExtern