Video Of The Day

ZamanZaman

Ziyaretçi

« Yanıtla #50 : 22 Eyl, 2007, 09:15:43 »

Demetri Martin is a person who lives in New York. He performs stand-up comedy for fun and money.

When he was younger he went to college and law school. He dropped out of law school, because it was boring.

Now he travels to places where people speak English so that he can tell his jokes to them. He had a job as a writer at "Late Night with Conan O'Brien". He performed on the "Late Show with David Letterman", Comedy Central Presents Demetri Martin, "Late Night with Conan O'Brien" and some of the other television shows that have comedians.

Sometimes he gets to appear on The Daily Show with Jon Stewart as their resident trendspotter. Also, they allow him to have free food from their offices.

Demetri won trophies for comedy. One of them was the Perrier Award at the Edinburgh International Fringe Festival in 2003. The magazine Entertainment Weekly put him on the list of the 25 funniest people in America. He was number 21.

Demetri has brown hair. He is allergic to peanuts. He loves making things. And he knows at least 20 people who are funnier than he is (in America).

http://www.comedycentral.com/comedians/browse/m/demetri_martin.jhtml?display=bio
http://www.demetrimartin.com/
http://www.clearification.com/


	Logged

ZamanZaman

Ziyaretçi

Re: Video Of The Day

« Yanıtla #51 : 23 Eyl, 2007, 18:48:28 »

<a href="http://www.youtube.com/v/in0sPySKTkc" target="_blank">http://www.youtube.com/v/in0sPySKTkc</a>

Beni biraz anlasaydın nolurdu.
Gecelerim gündüzlerim kayboldu.
Oysa düşlerim vardı içimde yarım kaldı.
Benliğimi benden aldı.
Yaşanacak çok şey vardı askına esir kaldı.
Artık sana dönemem ki.
Oysa düşlerim vardı içimde yarım kaldı.
Benliğimi benden aldı.
Yaşanacak çok şey vardı askına esir kaldı.
Artik sana dönemem ki.
Senin o gözlerin varya, her şeyi bitirdi.
Yazık ettin geçen günleri.
Hani o verdiğin sözler, yalan mıydı birer birer.
Artık seni sevemem ki.
Aslında seni hiç tanımamışım.
Seni kendime hep yakin sanmıştım.
Zamanla alıştım ben yalnızlığa.
Geceleri uykusuz kalmaya.
Zamanla alıştım ben yalnızlığa.
Geceleri uykusuz kalmaya.
Senin o gözlerin varya, her şeyi bitirdi.
Yazık ettin geçen günleri.
Hani o verdiğin sözler, yalan mıydı birer birer.
Artık seni sevemem ki.

Sen dört mevsim askı yasadığım
Sen koca bir of çekip hasretle yandığım
Sokakta gezip haykırdığım biricik sevgilim
Boşa mı geçirdik bir ömrü İstanbul kıyılarında
Sen gittin ben gidemedim
Sen unuttun ben unutamadım
Ben unutamadım

Senin o gözlerin varya, her şeyi bitirdi.
Yazık ettin geçen günleri
Hani o verdiğin sözler, yalan mıydı birer birer.
Artik seni sevemem ki.


	Logged

ZamanZaman

Ziyaretçi

Re: Video Of The Day

« Yanıtla #52 : 24 Eyl, 2007, 11:10:07 »

<a href="http://www.youtube.com/v/_7OuHU8U-1E" target="_blank">http://www.youtube.com/v/_7OuHU8U-1E</a>

Oh I do believe
In all the things you say
What comes is better than what came before

And you’d better come come, come come to me
Better come come, come come to me
Better run, run run, run run to me
Better come

Oh I do believe
In all the things you say
What comes is better that what came before

And you’d better run run, run run to me
Better run, run run, run run to me
Better come, come come, come come to me
You’d better run


	Logged

ZamanZaman

Ziyaretçi

Re: Video Of The Day

« Yanıtla #53 : 25 Eyl, 2007, 13:27:08 »

voor meer informatie over the video of the day
(nobeatsnecessary) - How can you deny?


	Logged

ZamanZaman

Ziyaretçi

Re: Video Of The Day

« Yanıtla #54 : 26 Eyl, 2007, 14:40:51 »

<a href="http://www.youtube.com/v/iFsfrQz37yM" target="_blank">http://www.youtube.com/v/iFsfrQz37yM</a>

Do the D.A.N.C.E,
1, 2, 3, 4 Fight!
Stick to the B.E.A.T,
Get ready to ignite

You were such a P.Y.T (pretty youg thing)
Catching all the lights
Just easy as A.B.C
That's how you make it right!

Do the D.A.N.C.E,
Stick to the B.E.A.T,
Just easy as A.B.C
Do the dance,
Do the dance!

The way you move is a mystery,
Do the dance,
You're always there for music and me.
Do the dance,
The way you move is a mystery,
Do the dance,
You're always there for music and me.

Do the D.A.N.C.E,
1, 2, 3, 4 Fight!
Stick to the B.E.A.T,
Get ready to ignite

You were such a P.Y.T (pretty youg thing)
Catching all the lights
Just easy as A.B.C
That's how you make it right!

The way you move is a mystery,
Do the dance,
Do the dance.
You're always there for music and me.
Do the dance,
Do the dance.
The way you move is a mystery,
Do the dance,
Do the dance.
You're always there for music and me.

Under the spotlight,
Neither black no white,
It does not matter,
Do the dance,
Do the dance!

As strong as you might,
Working day and night,
Whatever happens,
Do the dance,
Do the dance!

Under the spotlight,
Neither black nor white,
It does not matter,
Do the dance,
Do the dance!

As strong as you might,
Working day and night,
What at all happens,
Do the dance,
Do the dance!

The way you move is a mystery,
Do the dance,
You're always there for music and me.

The way you move is a mystery.


	Logged

ZamanZaman

Ziyaretçi

Re: Video Of The Day

« Yanıtla #55 : 27 Eyl, 2007, 11:07:35 »

<a href="http://www.youtube.com/v/GSjkBr6Wyys" target="_blank">http://www.youtube.com/v/GSjkBr6Wyys</a>
The New York Times
October 1, 2004
MOVIE REVIEW | 'I ♥ HUCKABEES'

On a Stroll in Angstville With Dots Disconnected
By MANOHLA DARGIS

The high-wire comedy "I ♥ Huckabees" captures liberal-left despair with astonishingly good humor: it's "Fahrenheit 9/11" for the screwball set. Chockablock with strange bedfellows — Dustin Hoffman and Lily Tomlin play a hot-and-heavy married couple, Jason Schwartzman gets his groove on with Isabelle Huppert — the film is a snort-out-loud-funny master class of controlled chaos. In this topsy-turvy world, where Yes is the new corporate No and businesses sponsor environmental causes while bulldozing over Ranger Rick, a pair of existentialist detectives sift through clients' trash to solve the riddle of their malaise. Like the film's director, David O. Russell, they gladly risk foolishness to plunge into the muck of human existence.

The film, which opens nationwide today, hinges on one of these clients in midcrisis, Mr. Schwartzman's Albert Markovski, a Sisyphean figure with a flop of hair and his own giant rock. The founder of an environmental advocacy group (the rock is the sole survivor of one of its campaigns), Albert has recently agreed to join forces with Huckabees, a Wal-Mart-like corporation with the newspeak motto of "one store, one world."

Bewitched by the synergistic soft-sell of the Huckabees executive Brad Stand (Jude Law), who would tag a bald eagle with the corporate logo if he could, Albert has just realized the downside to cozying up with the Devil. Now, as Brad stakes a claim on Albert's reason for being, the activist dreams of hacking his blond doppelgänger to pieces, a fantasy that Mr. Russell obliges with some low-key digital trickery. Like the screwball king Preston Sturges, Mr. Russell, whose previous features include "Flirting With Disaster" (the title could serve as Mr. Russell's filmmaking maxim), crams the screen with character, gags and humanity, and here lays on all three with gusto.

In addition to Albert, Brad and Brad's girlfriend, the Huckabees spokesmodel Dawn Campbell (Naomi Watts), the other crucial player in what turns out to be a very crowded lineup is Tommy (a wonderful Mark Wahlberg), a firefighter under the spell of a professional nihilist named Caterine Vauban (Ms. Huppert). The author of the ultimate self-help book ("If Not Now"), Vauban insists that in the reality show known as life the key to survival is to surrender to the void. Much like the Huckabees Corporation, this French philosopher heeds an unnerving no-exit dictum: "cruelty, manipulation, meaninglessness."

"I ♥ Huckabees" is a comedy of dialectics, in which opposing dualities slug it out like wounded lovers, but it's nothing if not deeply sincere. Mr. Russell and his co-writer, Jeff Baena, are clearly furious about the state of things (you name it) but, like Jon Stewart, they slide in the knife with a smile. The film's Trojan horse strategy reaches its apotheosis in Tommy, a figure of both comedy and unexpected pathos. After turning to the existentialist detectives following Sept. 11, the firefighter peers through the keyhole opened by the catastrophe and discovers a world of sorrows (child labor, melting icecaps, the works), becoming a man who truly knows too much. Knowledge may be power, but as the history of the post-1968 left in this country suggests, it can also be an excuse for factionalism, impotence, despair.

In time, Tommy and Albert will either choose between nihilism — and a French vamp in stilettos — or the all-encompassing warmth of the "blanket thing," a theory of interconnectedness espoused by one of the detectives, Bernard (Mr. Hoffman). A man whose Beatle mop portends badly for his cause, Bernard uses an actual blanket to explain his theory, with a soothing delivery that's more Montessori than Sorbonne. The sight of Mr. Hoffman, who's in excellent form here, brandishing a blanket to explain how every particle in the universe connects together is an image of incomparable goofiness in a movie filled with irresistible nonsense moments. But it's also a thing of beauty. Like the world, the film can feel wildly out of control, but underlying the seemingly atomized parts is a field of associations, an irrefutable gestalt.

How the atoms and associations add up, both in the world and especially in Mr. Russell's ambitious, heartfelt movie, finally matters less than the realization of that connectedness. That sense of a larger world, that there are rooms upon rooms, bodies upon bodies, on the other side of the keyhole, makes Mr. Russell an idealist and a bit of a filmmaking rarity.

I'm not sure why, but American moviemakers have never seemed particularly interested in the wider world, which probably accounts for our abiding love affair with genre. Genre suits the stories we like to tell, or maybe it's just that the stories we like to tell suit genre. Unlike many of his contemporaries, however, Mr. Russell uses genre as a wedge, as a way to loosen the familiar cinematic time-space coordinates, with their predictable rhythms and crushing homogeneity.

"I ♥ Huckabees" will probably drive some audiences bonkers. Loud, messy, aggressively in your face and generally played for the back row in the theater, the film doesn't offer up solutions, tender any comfort or rejoice in the triumph of the human spirit. All we can do, says Mr. Russell, is keep pushing that rock back uphill. That's kind of a bummer, but in its passion, energy and go-for-broke daring, in its faith in the possibility of human connection (if not its probability), Mr. Russell's film provides its own reason for hope. It's a mad mad mad mad world, and for those who already feel crazy, who wake up and read the morning paper with dread and wonder if we'll ever wake up from our nightmare, well, have I got a movie for you.

"I ♥ Huckabees" is rated R (Under 17 requires accompanying parent or adult guardian). It includes some adult language, but nothing any teenager hasn't heard before.

<a href="http://www.youtube.com/v/GSjkBr6Wyys" target="_blank">http://www.youtube.com/v/GSjkBr6Wyys</a>
Directed by David O. Russell; written by Mr. Russell and Jeff Baena; director of photography, Peter Deming; edited by Robert K. Lambert; music by Jon Brion; production designer, K. K. Barrett; produced by Mr. Russell, Gregory Goodman and Scott Rudin; released by Fox Searchlight Pictures. Running time: 105 minutes. This film is rated R.

WITH: Dustin Hoffman (Bernard), Isabelle Huppert (Caterine), Jude Law (Brad Stand), Jason Schwartzman (Albert), Lily Tomlin (Vivian), Mark Wahlberg (Tommy Corn) and Naomi Watts (Dawn).


	Logged

ZamanZaman

Ziyaretçi

Re: Video Of The Day

« Yanıtla #56 : 28 Eyl, 2007, 13:58:16 »

<a href="http://www.youtube.com/v/pUiM3XATiBI" target="_blank">http://www.youtube.com/v/pUiM3XATiBI</a>

Yakın tarihimize uzak olduğumuz nasıl gerçekse onunla -özellikle gençlerin- yakınlaşmasının en kestirme ve genel yolunun sinema olduğu da aynı oranda gerçek. Kimi belgesel derecede gerçek, kimi tümüyle kurmaca, kimi uyarlama; ama bir şekilde yaşananları sinema estetiği içinde anlatacak filmlere ihtiyaç var.

Burada anahtar sözün 'sinema estetiği' olduğunu vurgulamakla ukalalık etmeyiz umarım. Zira Hollywood'un bütün numaralarını, tekniğini ve kalitesini yutmuş bir kitleyi sadece oyuncu, sadece kahramanlık vaadiyle salonlara çekemezsiniz.

Bu girizgâh, Mustafa Şevki Doğan'ın, Suat Yalaz'ın çizgi romanından uyarladığı "Son Osmanlı-Yandım Ali" filminden mütevellit karışık düşünceleri biraz netleştirme çabası. Osmanlı'nın son kahramanlarından birinin 'doğuş' hikâyesini ele alan film, artıları ve eksileri art arda yansıtınca perdeye, jenerikle birlikte olumlu-olumsuz değerlendirmeler de akıp gidiyor.

Baştan başlayalım: Tahtacızâdelerden Yandım Ali (Kenan İmirzalıoğlu), Bahriye mektebinden kaçak, donanmadan terhis, yıllarca cephelerde savaştıktan sonra memleketin kurtuluşundan ümidi kesmiş bir külhanbeyi. Hakka hürmeti sonsuz, bu uğurda da kelle koltukta bir arkadaşımız. Yaşlı Dimitri (John Baker) ile evli olan sevdiği Defne'sini (Cansu Dere) de alıp Viyana'ya göçmek ve hayatını kurtarmak tek emeli. Ancak bu sırada İstanbul işgal altında olduğu için her Osmanlı vatandaşı gibi Yandım Ali'nin de yolu çok sık kesişiyor İngiliz askerleri ve işgalcilerle işbirliği yapan tiplerle. Onun karşılaşması, başkalarınınkine benzemiyor haliyle. İlla ki sonunda maraza çıkıyor. Sonuncusunda kurşun yiyip eski dostu ve memleketin istiklali için savaşan karakol kuvvetlerine mensup Çukurçeşmeli Osman Ağa'ya (Engin Şenkan) sığınıyor. Osman Ağa, Allah'a emanet bir ameliyattan sonra dinlenmesi için Ali'yi, uzaktaki evine götürüyor. Burada Rus kızı Nadya'nın (Anna Babkova) bakımındaki Yandım Ali'nin, uğruna hayatını ortaya koyduğu Defne'yi aldatması biraz ilginç tabii; ama şimdilik konu bu değil.

Bir gece Osman Ağa ile Samsun'a gitmeye hazırlanan Mustafa Kemal Paşa'nın evini korumakla vazifelendirilen Yandım Ali, İngiliz casusunu yakalayınca Mustafa Kemal'le (Alican Yücesoy) karşı karşıya geliyor. Ondan, "Belki bir milletin kaderini değiştirdin çocuk." iltifatını duyunca birdenbire bir kahraman kesiliyor sanıyorsanız yanılıyorsunuz. O gene kendi raconunda; ama haksızlığa ve zulme uğrayana, düşküne yardım etme hasletleriyle devam ediyor hayatına. Bu arada peşinde bir kadın mevzuu yüzünden kanını dökmeye azmetmiş eski bir tanıdık var. Bütün bunların yanında "Belli değil Allah'ım kim kime kurmuş pusu" dedirtecek bir ortamda bir milletin varlıkla yokluk arasındaki savaşı sürüyor.

Filmin derdi gayet doğru ve sağlam olmakla birlikte senaryodaki ve kurgudaki problemler, seyri o denli zorlaştırıyor ki ister istemez, "Bir de Zeki Demirkubuz/Nuri Bilge Ceylan filmlerine temposuz derler" diye düşünüyorsunuz. Yandım Ali'yle Mustafa Kemal'in ve aradaki diğer öykülerin kurgusu o kadar kopuk ki birbirinden, bir filmden ziyade parça parça öykücükler izlemiş gibi oluyorsunuz. Maalesef onca övünülen dekorlar/kostümler de adeta 'biz buradayız' diye bağırıyor hiç olmaması gerektiği halde. Ve belki de en can alıcı nokta; Yandım Ali memleketi sevmek üzerine dersler verirken 'teneffüslerde' de karşı cinsle münasebetler üzerine gayet gereksiz, gayet kopuk ve gayet uzun 'bilgiler' veriyor sağ olsun! Milli hislerle filme gidenler için böyle sahneler kötü bir sürpriz olabilir.

19 Ocak 2007, Cuma

BRON


	Logged

DeSiRe

1ste Bachelor

Offline

Cinsiyet: Bayan

Yer: Çimenler üstüne ask açan yerden
Mesaj Sayısı: 1396

Re: Video Of The Day

« Yanıtla #57 : 28 Eyl, 2007, 21:05:15 »

mss : fort minor - where'd you go ?


	Logged

Askerler Vurulunca Değil Unutulunca Ölürler

ZamanZaman

Ziyaretçi

Re: Video Of The Day

« Yanıtla #58 : 02 Eki, 2007, 01:29:15 »

<a href="http://www.youtube.com/v/Znjwg33woFE" target="_blank">http://www.youtube.com/v/Znjwg33woFE</a>

"Najib Amhali is misschien wel de populairste cabaretier van Nederland. Toen de theaters met hun seizoensbrochures kwamen, waren zijn voorstellingen bijna onmiddellijk uitverkocht. Op de zwarte markt zijn zelfs valse kaarten voor zijn shows in omloop. Op de avond zelf is er een wachtlijst; ga zo maar door. Amhali is een hit en terecht." (Trouw)

Toen Najib Amhali anderhalf was, emigreerde hij van Nador in Noord-Marokko naar het Noorden van Nederland. Krommenie. 30 jaar later heeft hij bij onze Noorderburen de status van superster. Altijd bomvolle zalen - stadions haast - maanden vooraf uitverkocht. In april 2008 komt Najib Amhali voor het eerst naar Cabaretten! En ook in Vlaanderen razen de tickets de deur uit! Nu al!

Hij is in één woord onweersteenbaar. Charmant, grappig, snel, hard, moralistisch ook, natuurlijk toch ook een beetje een domineeszoon en Islamiet. Zijn eerste show had een binnenkomer die kon tellen. "Als Marokkaan kom ik graag bij de mensen thuis. Maar ik ben blij dat u nu allemaal bij mij in de zaal zit. Ik hoop alleen dat mijn Marokkaanse broeders nu niet bij u thuis zitten."

HUMO over Naijb Amhali:

"Guy Mortier vermeldde hem in Humo's Eindejaarsvraagjes nog als één van de beste drie liveoptredens die hij het afgelopen jaar had gezien, en dan weet u dat u ogen en oren moet openhouden. Of kent u misschien iemand die u qua gevoel voor humor meer vertrouwt dan onze Creatief Directeur?

Mortier is overigens lang niet de enige Amhali-fan, want in Nederland is de man al een tijdje waanzinnig populair. En met waanzinnig populair bedoelen we: theatershows waarvoor een strikte vol-is-vol-regel geldt (overal moeten duizenden kandidaat-ticketkopers afgewezen worden), dvd's die met duizenden tegelijk de deur uitvliegen en kijkcijferhits op tv (zelfs een heruitzending (!) van zijn 'Most Wanted'-show op de Nederlandse televisie scoorde vlot meer dan twee miljoen kijkers).

Met verhalen over shoarmatenten, een cokesnuivende Meneer De Uil van de Fabeltjeskrant en groepjes jonge agressieve eskimo-allochtonen op de metro 'Je mag het niet zeggen, maar ik heb het niet zo met die eskimo's: de ijskap smelt, dus dat komt allemaal deze kant op, en werken, ho maar! Maar wél allemaal een dikke slee voor de deur!') past Amhali in het rijtje van Hans Teeuwen en Theo Maassen, zij het dat hij wat minder de sloophamer en wat meer het penseel gebruikt: Amhali gaat een grap over een imam of een besnijdenis (en meer bepaald: zijn eigen besnijdenis) niet uit de weg, maar wil het publiek wel liever pleasen en entertainen dan choqueren."

Bron


	Logged

ZamanZaman

Ziyaretçi

Re: Video Of The Day

« Yanıtla #59 : 03 Eki, 2007, 14:05:24 »

<a href="http://www.youtube.com/v/o5NB0KcE8Gk" target="_blank">http://www.youtube.com/v/o5NB0KcE8Gk</a>

1946 yılında İstanbul'da doğdu. Müziğe 1954 yılında Galatasaray Lisesi İlkokul Bölümünde eğitimini sürdürürken akordiyon çalarak başladı. Kırmızı renkli bu ilk enstrümanı ile aynı yıl Taksim Belediye Gazinosunda okul arkadaşları ile birlikte ilk konserini verdi. Konserde çaldıkları "Tamzara" Kızılok'un ilk konser hiti oldu.

1960 yılında aynı okulun lise bölümüne başlayan Kızılok aynı yıl gitara geçiş yaptı. 1963-65 yıllarında Cahit Oben 4 ile çalıştı.Bu dönemde grup ile biri Altın Mikrofon yapımı olmak üzere üç 45lik plak yaptı. İlk bestelerinden biri olan Hereke'yi Cahit Oben Diskofon plaklarına okudu. Oben ile çalıştığı dönemde plaklara yansımasa da Füsun Önal grubun bir başka solisti idi. 1965-66 Veliahtlar adlı grubunu kuran Kızılok bu grup ile 1966 yılında ilk ve son solo EPsini kaydetti. İlk plağında ise tek başına çaldı ve söyledi. 1967-68 döneminde Dişçilik Fakültesine girişiyle birlikte müzik kariyerini bir süre askıya aldı. 1969 yılında ise kısa bir dönem Kaygısızlara katılarak Barış Manço'ya eşlik etti. Bu dönemde Kızılok'un katıldığı bir sessionda önceden kendisinin kaydettiği Ay Osman şarkısını bu kez Manço banda okudu. Bu bant 1971 yılında Manço'nun izni alınmaksızın yayınlandı.

1969 yılında çıktığı bir gezide yolu Sivas'a düştü ve Aşık Veysel ile tanıştı. Bu tanışma sazı eline almasıyla sonuçlandı.(Veysel’n ölümünde sazını kırıncaya kadar). Fikret Kızılok, ismini ilk duyurduğu 45’lik olan Uzun İnce Bir Yoldayım-Benim Aşkım Beni Geçti ile aynı dönemde Esin Afşar ve Hümeyra'nın oluşturduğu kadın folkçular cephesine, kalıcı olacağını hissettiren bir erkek figür olarak girdi. Beat gitaristliğinden saza evrilme, bu plaktan sonra hazırladığı Yumma Gözün Kör Gibi ile daha radikal bir çıkış şeklinde kendini gösterdi. Anadolunun doğal müziğine dönme güdüsü, bu plakta perküsyon olarak çakıl taşlarının kullanılması ile somutlaştı.

Köklere dönme güdüsü ile başta daha az enstrümanla yalın bir duruş oluşturan Kızılok folktan giderek anadolu rock’a( Bacın Önde Ben Arkada) daha sonra da progresif rock’a (Aşkın Olmadığı Yerde) uzanan bir çizgiyi takip etti. Popüler müzik şarkıcısı olarak kariyerine 1976 yılında Biz Yanarız-Sen Bir Ceylan Olsan plağı ile son veren Kızılok; 1986 yılına kadar yayınlanmayacak olan Bülent Ecevit'in Türk Yunan Dostluk Şarkısını besteleyerek politik müzik yapacağını açıkladı. 1977 yılında ise 70'lerin başında gerçekleştirdiği müzik concrete denemelerini Not Defterimden adı ile Hey plaktan yayınlattı.

Varşova'da 3 ödül kazanmasının ötesinde Türkiye'nin ilk elektronik müzik uzunçaları olma özelliği taşıyan bu plak satılmadı ve Kızılok altın bileziği olan diş hekimliğine döndü.

1983 yılında müziğe döndüğünde ise şarkı yazarlığı vasfının en kristalize olmuş formu olan Zaman Zaman longplayini yayınladı.Bu plakta çoğunlukla söz ve müziği ile kendine ait olan çalışmalarla anadolu pop bağlamının dışında yerli besteciliğin nasıl yapılabileceğini gösterdi. Böylelikle karşı olduğunu belirttiği Gencebay serbest çalışmalarının ticari baskılardan arındırılmış bir formu Zaman Zaman'da ete kemiğe büründü. Öyle ki albümde yer alan Sevda Çiçeği ile Gencebay’ın Tanrıya Feryat şarkısının birbirine benzerliği iki sanatçı arasında polemik unsuru oldu. Düğümü çözen ise Kızılok’un şarkının bir bektaşi nefesi olduğu yönündeki açıklaması oldu.

1983 sonrası kendisi gibi profesyonel müzik yaşamından kopmuş olan Bülent Ortaçgil ile Çekirdek Sanat Merkezini kurdu. Ortaçgil ile biri underground olmak üzere yayınladığı iki kasedin yanısıra kurum bünyesinde konser veren müzisyenlerin demolarını da yayınladı. Bu kasetler arasında ilk akla gelenler Şenol Filiz ve Birol Yayla (sonrada Yansımalar adını aldılar) ve Neşat Ruacan, Oğuz Durukan ve Selim Selçuk'un kayıtlarıdır. Ayrıca Türkiye'de bulunan Amerikalı bir blues müzisyeni için yapılmış bir demo kaset de bulunmaktadır. Ayrıca Kızılok ve Ortaçgil'in çocuklar için besteledikleri eserler kaydedilmiş ama TRT'de Cumartesiden Cumartesiye adlı çocuk programı haricinde yayınlamamıştır. Bu kayıtlar arasında yer alan Anlatabilsem Gülay'ın albümünde de yer almıştır.

Çekirdek Sanatevi dönemi ne var ki çok uzun sürmedi. Böylelikle hem Kızılok hem de Ortaçgil popüler müzik piyasasına ilkelerini koruyarak döndüler.1990 yılında Kızılok Yana Yana adlı solo albümünü yaptı. Bu albüm politik mizahi rock simülasyonu Why High One Why” ve 80'ler artığı kuşağın romantik hiti “Bu Kalp Seni Unutur Mu?”yu da de bünyesinde barındırıyordu. Öte yandan Kızılok'un olgunluk yaşının damgasını vurduğu "İnişlerim Çıkışlarım" albümün mihenk noktasıydı.

1992'yi devirmek üzereyken Kızılok apar topar yeniden raflarda yerini aldı. Milletvekili seçimine yetiştirilmek için aceleye getirilmiş pek çok güzel şarkının bulduğu Olmuyo Olmuyo yayınlandı. Ancak bu kez gerçekten olmamıştı. Albüm, Olmuyo Olmuyo ve Olanlar Olmuş ve Çekirdek döneminden Entellektüel, Liberal Alaturka ve Ninni gibi politik besteler ile Düşler, Aklımda Sen gibi Kızılok'un içsel yolculuğunun ürünü şarkılarla dengeli bir albüm olabilecekken düdük sesli kötü synthe tınılarıyla heba edilmiş güzel bir proje olarak kaldı.

1995 yılında ise bu kez iki ayrı albüm ile karşımızdaydı Kızılok. Yadigar albümü nasıl kalp kriz geçirmiş, anjiyosunu olmuş bir Kızılok'un içe dönük albümü ise Demirbaş da politik hicivin en haşarı projelerinden biriydi. Deniz Som'un Vaziyetleri ile Fikret Kızılok'un kasedi bir arada piyasaya sürülerek ülkemizin ilk kaset-kitabı oldu. Bu iki albüm özlediğimiz Kızılok tınısını temsil etmesine rağmen yankısını zamanında bulamadı. Sağlık sorunları ve insanların tuhaf halleri Kızılok'un içine kapanmasına; özellikle de Zülfü ile Ajda'ya ayna tuttuğu şarkı ve çıkışlarında bizim "huysuz ihtiyarımız"(Murat Meriç'in deyimiyle)olmasına neden oldu.

Bu dönemde halkla ilişkilerini pek sıkı tutmasa da Uğur Mumcu'nun Gözlem köşesinde yayınladığı "Sesleniş" adlı yazısını senfonik şiir haline getirmekten geri durmadı. (Eserin bir bölümünü 1993 yılında Show TV tarafından düzenlenen 25 yıl 25 şarkı adlı gece kapsamında Kızılok'u temsilen Derya Baykal yorumlamıştı.)

1997 yılında ise 28 Şubat'ın kendini hissettirdiği yaz aylarında bir başka senfonik şiir çalışması olan Mustafa Kemal-Bir Devrimcinin Güncesi yayınlandı. Kitapçık ile birlikte piyasaya çıkan bu albümün, ideolojik vurguları bir yana, dramatik yapısıyla gayet güçlü bir Kızılok eserine işaret etmesine rağmen düzenleme anlamında gereğinden fazla sade olması 28 Şubat rüzgarında Atatürk rozeti niyetine tüketilmesine neden oldu.

Kızılok'un popüler müzik ile son randevuları yorumcu sıfatıyla değil bestekar vasfıyla oldu. Bu randevulardan ilki MFÖ tarafından seslendirilen "Sakın Gelme", diğeri ise Sertab Erener tarafından seslendirilen Kumsalda idi. 1984 yılında Çekirdek'te çaldığı Egoist Kumsal (Aklımda Hep Sen Varsın) ile aynı konsepte sahip olup söz ve beste olarak tamamen farklı olan Kumsal'da şarkısının özgün hali 2002 yılında Kızılok'un ölümü sonrası Sony Müzik'in yayınladığı gibi Fransızcadır ve ismi de Plage Egoiste'dir.

Kızılok’un dünya macerası, 2001 yılında Emel Büyükburç ile aynı gün içerisinde sona erdi. Yağmurun “Fikret, Fikret” diye yağması için dua eden arkadaşı da Şubat 2004'te onun yanında yerini aldı. Böylece dörtken bir kaldılar ve biz hala yalnızız.

Bron


	Logged

Sayfa: 1 ... 4 5 [6] 7 8 ... 17 Yukarı git

Yazdır

« önceki sonraki »

	Merhaba, Ziyaretçi. Lütfen giriş yapın veya üye olun.	08 Şub, 2012, 14:22:40 Kullanıcı adınızı, parolanızı ve aktif kalma süresini giriniz