Elleri küçücüktü daha‚ sattığı simitler ellerinden büyük... Yaklaştım
yanına‚ başladım sormaya... İlköğretim üçüncü sınıfmış‚ babası belediyede
geçici işçi. Abisi okumuş memur olmuş‚ bir daha ne aramış ne de sormuş.
Gözlerim alalade elbiselerine takıldı. Birkaç yeri yamalı soluk renkli‚
fakat tertemizdi kalbi gibi... Ayaklarında ayakkabıdan kesme terlik‚
yüreğinde ise sapasağlam mertlik vardı. Ben sordukça içi eziliyordu belli‚
günde kırk elli simit satıyormuş. Her sattığından cüz´i bir yüzde alıyormuş.
Ne yapayım abi kalem alacak param yoktu. Defterim bitmek üzere‚ babamdan
isteyemedim. Kendim alabilirim diye düşündüm dediğinde‚ gözleri dolmuştu
benim gibi‚ derslerin nasıl dedim bir anda hüznü dağıldı. Hepsi pekiyi
derken‚ küçücük yüzünde güller açtı‚ gamzeleri belirdi. Büyüyünce ne olmak
istiyorsun dedim. Henüz karar vermemiş ama yinede biraz düşünmüş. Belki de
ezilmişlikten kurtularak simit selesini yere bıraktı‚ boynuma sarıldı. Adam
olacağım sadece adam diye haykırdı. Ve çekti gitti kollarımın arasından..

cok guzel bi yaziymis, paylasim icin saol 

Biz sicacik popumuzun ustunde oturuyoruz, halimiz vaktimiz yerinde ama sukur etmiyoruz.