Sezen Aksu’nun 1975-2006 arasında yazdığı 400’ün üzerindeki şarkı sözünden seçilen 197’si ‘Eksik Şiir’ kitabında bir araya getirildi.




Ne eksik ne fazla.. Hayır, hayır kesinlikle fazla.. Kalbi olanlar açmamalı ilk sayfayı, çevirmemeli kapağı.. Bizim sözlerle anlatamadığımız Sezen Aksu, hayatı anlatmış bize yine, Eksik Şiir’inde.. “Bu satırlar, şarkı sözü olduklarını bildikleri ve müziksiz eksik kalacaklarını düşündükleri için, yazanı tarafından eksik şiir diye adlandırılmışlar.” diye eklemiş.. Kitabın kapağı bile yetiyor, içini anlatmaya.. Baştan başlıyor, zehirini akıtmaya.. Hemen hemen herkesin tanıdığı, ama adını bilmediği bir çiçek süslüyor ana sayfayı: Karahindiba.. Hani üfleyince her yere polenleri dağılan çiçek.. Ve arkasında ise sihirli nefesiyle Sezen Aksu dağıtıyor zehirini kitabın üstüne, harf harf...

400′e yakın şarkı sözü inceleniyor ve içlerinden 197 tanesi Semih Sökmen’in kurgusuyla diziliyorlar kitaba.. Semih Sökmen kurguyu şöyle açıklıyor: “Sezen Aksu’nun belli ki yıllarca zihnini meşgul etmiş temaları var ve o kendi temalarına çok sadık bir insan. Fark ettim ki, bütün bu temalar bir sinüs eğrisi çiziyor. Yükseliyor, alçalıyor sonra tekrar yükseliyor. Aşklar, tutkular, heyecanlar, arzular, sonra hayal kırıklıkları, vazgeçişler, bırakışlar, acılar.. İnişler, çıkışlar.. Tıpkı hayatın ritmi gibi. Kitaba Sezen Aksu’nun bu ritmini ve her şeye rağmen insandan umudunu kesmeyişini yansıtmak istedim.”

Sayfaları çevirdikçe satırlara eşlik ediyor insan, tanıdık bildik melodileri mırıldanmaya başlıyor.. Önce içinden sessizce, sonra elleri cebinde dolaşırken dudağında bir ıslıkta buluyor aynı melodiyi.. Aşk için ölmeli diyor Sezen Aksu, sonra değiştiğini söylüyor ve ekliyor -Ben ki aşk için ölmeli demiştim, aşklar da artık değişti.. Her yerde bizi karşılıyor onun sözleri, ritimleri.. Aşktan geberirken de, sevinçten delirirken de.. Ve vazgeçmiyor hiç bir zaman: “Yitirmeli ne varsa, başlamalı yeniden”
Her tema değişiyorda kitapta, aşk sabit kalıyor hep.. Gidenler gelenler oluyor ama, aşk hep orada.. Ve gün geliyor birgün ekliyor: “Aşkları da vururlar..” En hazin an başlıyor bundan sonra, önce “git” diyor, sonra “gitme”.. Uyarıyor hem de önceden “Hani dil yaresi gibi” diyor Sezen Aksu “Aşk Acıtır”...

Gururu ekliyor üstüne her şeyin, “Seni seviyorsam bundan sana ne” diyen Goethe kadar meydan okuyor hayata: “Sana ne, ben seve seve yandım..” “Bile bile her şeyin bittiğini” ben kendimi ateşe attım.. Hep aşktan mı yara alıyor insan, her şeyle bu kadar iniltili başka ne var hayatta.. Hem bu kadar basit, hem bu kadar karmaşık olan.. Kaybedince yaralayan, kırılan, yok olan başka ne var.. O, her kaybettiğinde ölümsüz bir eser bırakıyor geride, eğer görmedi diyorsa İstanbul İstanbul olalı böyle bir keder gerçekten görmediğine inandırıyor.. Bi lodos arıyor, bir kürek bir kayık.. Sövüyor gelmişine geçmişine ayıpsa ayıp diyerek.. ve sürüklüyor ardında herkesi.. O savunduğu gururu da bırakıyor, esen lodosla birlikte... “Geberiyorum aşkından, kalmadı bende gururdan eser”

İçinden aşk geçen bir şeyde, aklın hükmü olabilir mi? Sezen bile “okurum, yazarım, konuşurum kelimelerin efendisiyim ama aşka gelince enikonu safım, sen şanıma inanma” diyerek onaylıyor bunu... Ki burdaki kelimlerin efendisiyim cümlesini geyik olsun diye şarkıya kattığını söylese de, bunu bizlere birkez daha ispatlıyor Eksik Şiir’inde.. Okudukça yaralıyor, acıtıyor... Hepimizin hikayesini anlatıyor özetle, hayatımızın ucundan köşesinden de olsa uğruyor sezen.. Kapatıyor bir sayfayı ucu kıvrılı yerinden (:




Bu kitap'i en kisa zamanda almaliyim... Tabii biri hediye edersede hayir demem